На пространите падини, јужно од градот, на надморска висина од 1664 метри се наоѓа манастирот “Св.Преображение”. Овој манастир е оддалечен околу 10 километри северозападно од градот. До него има изграден пат и може да се стигне со возило или со планинарење.
Изградбата на денешната црква започнала во 1984 година, а при подготовките на теренот, на истото место се пронајдени темели на една еднокорабна и една трикорабна базилика. Изграден е и нов конак, каде посетителите слободно можат да ноќеваат.
Во близина на манастирот, неодамна е поставен голем крст, од каде има неверојатен поглед на цела Пелагонија, околните крушевски села и градот Прилеп. Во неколку збора, уште едно прекрасно место кое вреди да се посети и Ви нуди духовна смиреност и уживање во прекрасната природа.
Непосредно до манастирот “Св.Спас”, во поново време, не така одамна изградена е и црквата “Св.Василија” до каде што води пат кој продолжува од самиот манастир “Св.Спас” и може да се оди со возило или пешки, при што се стигнува најмногу за пола час. Местото каде што е изграден овој манастир, исто така ќе ве воодушеви со својата убавина и прекрасниот видик. До убавата црква која има прекрасни фрески во внатрешноста, изграден е и нов конак со соби каде може да се седи и ужива.
Оваа црква можете да ја посетите и на подолго време со оглед на близината со манастирот Св. Спас каде што можете да преноќите.
Кога доаѓате во Крушево, неколку километри после Кривогаштани, баш кога започнувате да се искачувате по стрмнината, од левата страна можете да го забележите манастирот “Св.Спас”, сместен во самата корија на неколку километри од градот, кој е изграден во втората половина на деветнаести век.
Во дворот на манастирот, до самата црква има и стар конак со сини врати и прозорци, кои се карактеристични и за крушевските куќи од тој период. Конакот има и висок чардак од каде можете да уживате во прекрасниот поглед кон најголемата котлина во Македонија – Пелагонија, а од другите страни гледате кон прекрасната букова корија која ги менува боите во зависност од годишните времиња. Конакот на манастирот има голем број на соби, каде гостите имаат можност и да ноќева. Во поново време, изграден е уште еден нов конак на другата страна од црквата.
Манастирот се наоѓа на 900 метри надморска висина. Во дворот на манастирот, има изградено и чешма каде тече природна ладна вода која може и да се пие. Накратко, доколку сакате да ги одморите и телото и духот, дефинитивно нема да згрешите ако го посетите овој манастир!
Крушевска чаршија – синоним за образование, начин на живот и солидарност
Некогашната крушевска чаршија била надалеку позната низ времето. Таа некогаш во минатото вриела од живот и работа. Со оглед на сегашните (не)прилики, за жал останати се само мал број на занаетчии кои се обидуваат да ја одржат во живот крушевската чаршија и некогашната занаетчиска традиција.
Порано во Крушево имало над двесте калајџии, кои учеле занает главно во Грција или Романија. Сега има само двајца. Има и неколку бербери, кои за жал немаат млади ученици. Имало голем број на кројачи, ткајачи кои изработувале килими и јамболии од домашна волна. Во Крушево имало голем број на воденици кои сега се разурнати, а постоела и мелница за брашно. Исто така, имало и голем број на свеќари, фурнаџии, налбати, дограмаџии, бравари, казанџии. Работеле дваесет и осум чевлари, а има податоци дека кај нив занаетот го учеле голем број на чевлари од Прилеп и Битола. Имало и осум ковачи, како и сто и две групи на калајџии во турско време, кои оделе да заработуваат со својот занает и во соседните држави, како Бугарија, Албанија и Грција се до почетокот на балканските војни.
Чевлар „Габел“
Крушевчани биле доста добри ѕидари и терзии. Постојат податоци кои со сигурност можат да ги потврдат постарите жители на градот, дека шнајдерот на етиопскиот цар Хаиле Селасие бил крушевчанец. Доста прочуени биле и златарите, кои биле познати по филигранот и рачно изработениот накит и тргувале со Солун, Стамбол, араоските држави, Египет.
Во тоа време работел рудникот за злато во крушевското село Пуста Река, кој го експлоатирале уште Турците во нивното време.
Во Крушево имало анови кои имале доста работа во тоа време. Нуделе преноќиште за доста трговци кои врвеле со коњи и карвани. Имало и доста кафеани, а постарите се сеќаваат на првата ледница за мраз и првиот крушевски сладолед до 1924 година. Постоел дури и безистен, кој изгорел за време на Илинденското востание. Денес во крушевската чаршија за ќал останати се само неколку дуќани од времето пред востанието.
Бовар „Миле“
Некогашната крушевска чаршија работела многу убаво и солидарно. Постојат податоци дека крушевскиот еснаф имал каса за погребување на сиромашните. Трговците сами ги кажувале своите приходи и врз таа основа се формирала средна цена на данокот, така што на тој начин сите биле задоволни. Крушевскиот еснаф бил силен и влијателен, препознатлив по тоа што се штител и се борел за своите права. Секој еснаф си имал своја слава, на различен празник кога задолжително се одело прво во црква, а потоа се славело во домашна атмосфера.
Крушевските мајстори биле надалеку познати и претставувале еден вид на институција која се почитувала. Познато е дека крушевските мајстори, на своите синови кои го учеле занаетот им велеле: “Дома сум ти татко, а на дуќан сум ти мајстор” така што синовите на работа морале да им се обраќаат на своите татковци со “мајсторе”. Крушевската чаршија била многу жива и весела, од сите страни се слушало врева, работа…Дуќанџиите се грижеле за чаршијата и нејзиното одржување во живот. Таа давала култура на живеењето и работењето, еснафско воспитување, почит кон постар, почит кон муштерија, кон трудот и занаетот, кон мајсторот. Чаршијата со еден збор давала чаршиски, еснафски факултет.
